Bij leerlingen met straatcultuurgedrag zien we de combinatie van machogedrag en een anti-schoolse houding.
Het lesgeven is dan vermoeiend omdat ze vaak de strijd aangaan en nauwelijks een correctie aanvaarden.
Deze jongeren hebben een kort lontje, ze vinden zichzelf stoer en ze zullen daarom niet gemakkelijk een grens
accepteren. Dat is hun machobetekenis van ‘respect’: ze spijbelen, komen te laat, hebben geen boek bij zich,
maken hun huiswerk niet en laten in de les demonstratief zien dat ze geen gezag aanvaarden.
Dit soort straatcultuur is gemiddeld vaker jongens- dan meisjesgedrag, vaker immigrant dan autochtoon en vaker
stads dan dorps. Meestal is straatcultuur vooral een modieuze buitenkant, soms is het echt kernidentiteit.