Julian van Dalen werd gepest, op de lagere en de middelbare school. Leraren en andere volwassenen stonden erbij en keken ernaar. Het heeft Julian beschadigd. Maar hij vocht terug, en werd een succesvol fotomodel. Hij vertelt zijn verhaal in de hoop dat dit boek iets zal veranderen aan de manier waarop er wordt gedacht over pesten en wat ertegen te doen valt. De biografische episodes in het boek spelen zich af tussen Julians zesde en zesentwintigste levensjaar.

In kort bestek schetst de journalist Edward van de Vendel een beeld van een gepeste jongen. Die jongen, Julian van Dalen, is inmiddels volwassen en is een internationaal bekend fotomodel geworden. Dat dit verhaal van het slachtoffer onder pseudoniem verschijnt, geeft al een goed idee hoe groot de schade is, die toegebracht kan worden door medeleerlingen op school. De schrijver vertelt de belevenissen van Julian in het eerste deel. Hij gebruikt daarvoor de derde persoon enkelvoud, waardoor de indruk van objectiviteit van de tekst wordt versterkt bij de lezer. Het relaas leest bijzonder prettig, In het tweede gedeelte komen de daders aan het woord. Zij zijn dan twintig jaar ouder en de meesten hebben nog geen idee wat hun pestgedrag heeft uitgericht. De rol van de leerkrachten op de zogenoemde 'vechtschool' is beschamend passief, maar herkenbaar. Julian schaamt zich voor het gepest worden, zodat ook zijn ouders te weinig weten om te kunnen helpen. De schrijver-journalist Van de Vendel laat door dit boek zien, dat hij niet alleen gedichten en kinderboeken kan schrijven, maar ook een boek voor volwassenen over een actueel onderwerp.