Dit verhaal daterend uit 1937 is opgebouwd als een eenvoudige raamvertelling: de hoofdpersoon, Janie, vertelt haar levensgeschiedenis aan een vriendin. Zij is een zeer gevoelig en pienter meisje, opgevoed door haar grootmoeder, die haar heeft geforceerd tot een huwelijk met een oudere man (zij heeft nog slavernij gekend en zoekt vooral materiële bescherming). Omdat ze geen liefde ontmoet, loopt ze weg met een man, die zeer ambitieus blijkt en bestuurder wordt van een geheel zwarte stad. Hier is het belangrijkste deel: de zwarte samenleving in al haar facetten boeiend getekend. Niet zielig of kinderlijk, wel als mensen met eigen waardigheid en cultuur. Weduwe geworden trouwt Janie met een flierefluiter, die ze zo lief heeft, dat ze zichzelf kan zijn. De taal is opvallend mooi en beeldrijk. Zowel de natuur als de mensen zijn intens beschreven door een schrijfster, die toen al ('37) de bevrijding van de vrouw in haar situatie belangrijker leek te vinden dan de strijd van de zwarten. De fonetische spelling maakt het lezen van dit mooie boek soms wel moeilijk.