Na een avond stappen wordt de 17-jarige Ties in elkaar geslagen door een groep jongens. De fysieke pijn daarna is erg, maar moeilijker is het om met zichzelf in het reine te komen. Ties' gevoelens van angst en onvermogen worden zo groot dat hij het contact met zijn omgeving en vooral met zijn vriendin Amarins zwaar op de proef stelt. Via slachtofferhulp leert hij langzaam weer zichzelf terug te vinden. Afwisselend in de derde persoon (Ties, Amarins) en in ik-stijl wordt beschreven wat er is gebeurd en hoe Ties daarmee omgaat. In het laatste geval zijn het, schuingedrukte, dagboeknotities die Ties in opdracht van zijn therapeut moet schrijven. Ook wordt op deze manier duidelijk hoe moeilijk het is voor directe vrienden en familie het slachtoffer steun te bieden. Het thema zinloos geweld komt goed uit de verf.