Dit verhaal over geschiedenisleraar Jacob Visser heeft absurde trekken. De uiterlijke verhaallijn zou goed kunnen plaatsvinden, maar toch ook weer niet zo gemakkelijk: wanneer hij tijdens een van zijn lessen iets ondoordachts zegt, komt zijn leven in een maalstroom terecht; een groepje neonazi's vat zijn uitspraken op als een oproep om tot actie over te gaan en benoemt hem tot hun leider. Wat Jacob echter van binnen meemaakt, is zeer herkenbaar. Zijn verdriet, zijn pech, zijn stommiteiten soms zijn menselijk en doen ons voortdurend aan onszelf denken. Daarmee is het geen vrolijk boek geworden, maar wel aangrijpend. Een boek voor wat oudere lezers.