“Je trok de deur van je studentenkamer dicht, gooide de sleutel over je schouder, kocht met je laatste geld een ticket naar het noorden en weg was je. In een valse herinnering keek je aan het einde van de straat nog een keer achterom en zwaaide. // Eerst wisten we niet dat je weg was. We dachten dat je alleen maar vertrokken was om weer terug te komen.”

Zo begint de waargebeurde roman Wolf, waarin Lara Taveirne schrijft over haar jongste broer Wolf die op 18-jarige leeftijd verdween en nooit meer terugkwam. Ze schreef dit boek omdat ze hem wilde terug-schrijven. Daarbij gaat het over wie Wolf was en over de verhoudingen binnen het gezin. Taveirne probeert Wolfs verdwijning te reconstrueren en maakt daarvoor gebruik van zijn laatste aantekeningen. Maar het gaat ook veel over rouw en schuldgevoel. En over het schrijven zelf: mag zij eigenlijk dit verhaal wel vertellen of claimt zij zo misschien dat haar presentatie van Wolfs verhaal en van haar verdriet de ‘enige en officiële versie’ is?