Ik zag een gigantische vuurbal aan de overkant van het spoor.
De stationsrestauratie werd weggeblazen alsof hij van veertjes was en ik hoorde mensen krijsen en gillen. Alles trilde en schudde en mijn trommelvliezen werden zowat kapot gedrukt. De lucht leek handen en voeten te krijgen die tegen me aan duwden en me van het bankje schopten.
Ik viel niet hard - was die dikke laag met kleren toch nog ergens goed voor - en rolde met de tas tegen me aangeklemd op mijn zij.
Er klonk een concert van autoalarmen die afgingen. Rook steeg op en er vlogen dingen rond die vast hoorden te zitten aan gebouwen.
Telkens als er iets neerstortte, was ik bang dat het me zou raken en verwonden..

Elin, Joas en Zoë. Drie jongeren die een normaal leven leiden. Maar dat verandert wanneer er oorlog uitbreekt. Elin raakt gescheiden van haar ouders en moet zich zien te redden in een wereld die nooit meer hetzelfde zal zijn. Joas sluit zich aan bij het leger en komt tot het besef dat niets is wat het altijd leek.
Zijn zus Zoë verzet zich tegen het geweld en de leugens, waarmee ze niet alleen zichzelf in gevaar brengt.