Zivan.
Die keer in het opvanghuis in Friesland. Ik was zo blij dat ik weer naast je zat. Aan die grote tafel met al die meiden. We deden een spelletje, codenames.
Jij en ik waren een heel goed team. Toen het tijd werd om terug te gaan, bracht je me naar de auto van tante Shanya. We namen afscheid en je omhelsde me en omdat ik niets meer wist te zeggen ze jij, misschien per ongeluk: nou dag! Dan ga ik maar weer naar huis. En je liep terug naar je nieuwe vriendinnen. Ik keek naar je. Naar hoe je van mij wegliep. met dat prachtige diepzwarte golvende haar. Die mooie rechte rug. Die lieve mooie rechte rug Zivan wilde ik schreeuwen, Zivan je vergist je! Ik ben jouw Thuis.