Tara’s vader, waarschijnlijk lijdend aan een bipolaire stoornis, maakt het huishouden tot een belegerde vesting, in afwachting van de nabije ondergang van de wereld. De kinderen gaan niet naar school, zijn niet geregistreerd en gaan, zelfs bij ernstige verwondingen, niet naar de dokter. Het gezin leeft van losse baantjes, schroothandel en de illegale kruiden- en vroedvrouwpraktijk van haar moeder. Het thuisonderwijs is minimaal; vanaf haar achtste jaar werkt Tara op de schroothoop naast het huis. Tegen de zin van haar vader gaat ze boeken lezen en meldt zich op haar zeventiende bij een universiteit die thuisgeschoolde studenten aanneemt.