Sommige leerlingen huilen. Hun tranen vallen op de grond. Zouden ze echt allemaal zoveel verdriet hebben?, vraagt Roos zich af.
Zouden ze Johan echt allemaal zo'n toffe man vinden? Of spelen ze maar een beetje toneel, omdat dat nu eenmaal zo hoort?
Zelf voelt ze eigenlijk niets.
Geen verdriet, geen woede, niets.
En zij kende Johan toch heel goed; beter dan de andere leerlingen.

Als Johan, de dramadocent, een dodelijk ongeluk krijgt, wordt er op school gerouwd. Er komt een herdenking en een stille tocht. Maar is iedereen wel echt zo verdrietig? Roos voelt zich stiekem best opgelucht...