Un père décide d'écrire un livre à ses deux garçons handicapés : ses peines, ses remords mais aussi ses joies. Une œuvre littéraire plus que documentaire, sorte de déclaration d'amour disloquée, dans un style incisif et clair, faits de chapitres courts comme des respirations suspendues. 150 pages pour se souvenir de Mathieu et de Thomas, rire pour ne pas pleurer.

Où on va is een brief van de auteur aan zijn twee zwaar mindervalide zonen: Mathieu en Thomas. Het is een opeenvolging van korte overpeinzingen over hun handicap en over hoe hij daarmee omgaat.

In Frankrijk heeft Où on va, papa trouwens ook controverse uitgelokt. Fournier klinkt inderdaad soms hard; hij noemt zijn zonen lutins, mioches, zegt dat ze zaagsel in hun hoofd hebben of de hersenen van een vogel. Geïsoleerd klinken die woorden kil en hatelijk, maar in het boek houdt de liefde voor zijn zonen de boventoon.