Zijn en tijd, het meesterwerk waarmee Martin Heidegger in 1927 zijn naam als filosoof vestigde, heeft een onuitwisbaar stempel gedrukt op de filosofie, maar niet minder op het geestelijke en intellectuele leven van deze eeuw. Het is niet gewaagd
te zeggen dat de potenties en de kracht ervan nog lang niet zijn uitgeput.
Het werk heeft vanaf zijn verschijnen een stroom aan commentaren, interpretaties, doordenkingen, samenvattingen en polemieken op gang gebracht. Ook in Nederland, waar het vanaf de jaren vijftig veel gelezen
en becommentarieerd is. Staat Sein und Zeit op dezelfde hoogte als Kants Kritik der reinen Vernunft of Hegels Phänomenologie des Geistes? Ruim zeventig jaar na zijn verschijnen is wel duidelijk dat dit werk behoort tot de orde van die boeken die een cesuur betekenen.

NBD|Biblion recensie
'Zijn en tijd' (1927) wordt algemeen beschouwd als het belangrijkste werk van de Duitse filosoof (1889-1976). Het heeft een stempel gedrukt op het intellectuele leven van deze eeuw. Ook in Nederland is het vanaf de jaren vijftig veelvuldig gelezen en becommentarieerd. Al is het waar dat wijsgerig geïnteresseerde Nederlanders veelal Duits lezen, de toeëigening van juist dit werk wordt bevorderd door de lezing in de eigen taal en de vergelijking van deze tekst met het origineel. Heidegger is immers zeer moeilijk toegankelijk. De hier geboden vertaling is geslaagd. Zij is betrouwbaar, zij zet 'het werk van het denken over in de geest van een andere taal en ondergaat daarbij een transformatie. Maar die transformatie kan vruchtbaar worden, want zij werpt een nieuw licht op de fundamentele positie van de vraag' (Heidegger bij de Franse vertaling van zijn 'Was ist Metaphysik?'). Ook voor de Duitser is de taal van dit boek voor een groot deel bevreemdend. Dit werk is een uiteenzetting over wat wij bedoelen met het woord 'zijn'. Heidegger vertrekt vanuit de vraag hoe wij toegang verkrijgen tot 'het zijn' en komt ten slotte tot een analyse van de mens voorzover die besef heeft van het zijn.