Het verbaast Ange vaak dat zij en haar zus zo'n verschillende relatie hebben met eenzelfde man: zij zo bedaard en Irthe zo stormachtig. Twee zusters, één man. Maar verder doen Irthe en Ange gewoon wat vrouwen al sinds de dageraad der schepping doen: zij zorgen ervoor dat de mens kan eten. Hun restaurant, waarmee hun stoutste kinderdroom werkelijkheid is geworden, is een doorslaand succes. Maar het is eten of gegeten worden! Wanneer hun man hen wil verlaten, worden Irthe en Ange gedwongen tot iets waarvan de meeste vrouwen slechts dromen. Ze laten hem niet gaan. Ze houden hem.

Twee zusters drijven samen een restaurant en delen, hoewel ze onderling zeer verschillen, samen ook dezelfde minnaar. Als deze hen wil verlaten, sluiten ze hem op zolder op. Allengs escaleert de situatie naar een onplezierig einde. De aanvankelijk lichte toon die de schrijfster aanslaat, wordt in de loop van het verhaal grimmiger. De onverzoenlijke houding van de zusters tegenover de trouweloze minnaar wordt heel vanzelfsprekend gemaakt. De lezer kruipt beurtelings in de huid van beide zussen. Zowel wat opbouw en wat taal betreft een geslaagd boek.