Op de dag na een groot feest ter ere van hun 25-jarig huwelijk deelt Paul aan Loes mee dat hij bij haar weg gaat. Hij kan hun kinderloze bestaan niet meer accepteren en biecht op al een tijdje een vriendin te hebben, die nu zwanger is van zijn kind. De breuk komt voor Loes totaal onverwacht. Door haar huwelijk is Loes vervreemd van kerk en geloof; nu ze weer alleen is, keert ze daarnaar terug. Loes protesteert als mensen haar een gescheiden vrouw noemen: 'ik ben niet gescheiden, ik ben verlaten - dat is anders'. Het beeld dat neergezet wordt van gescheiden mensen past in de reformatorische wereld, maar zal minder herkenbaar zijn voor een breder publiek. Het verhaal doet zich voor als eigentijds, maar dat klopt niet altijd met de feiten: genoemd wordt dat Loes zich goed kan redden met de computer, maar ze doet bankoverschrijvingen via de post en is tijden op zoek naar informatie die op internet voor het oprapen ligt. Karakters en emoties blijven oppervlakkig. Een makkelijk te lezen familieroman voor een reformatorisch lezerspubliek