De zeventienjarige Kader Zeroual zit in de vierde klas van de havo. Op een bepaald moment weet hij weinig raad met zijn leven en verandert hij van een goede leerling en oppassende zoon uit een migrantengezin, in een jongen met wie niet mee te praten valt. Hij verzuimt van school, lapt waarschuwingen aan zijn laars, communiceert nauwelijks meer met zijn vriendin, maakt veel ruzie en komt verkeerde vrienden tegen. Hij zoekt zijn heil bij antidepressiva, alcohol en softdrugs. Het gevaar van harddrugs ligt op de loer. De onmacht van Kader om uit deze negatieve spiraal te stappen is duidelijk voelbaar. Bij zijn familie kan hij niet terecht en zijn verdere sociale omgeving stoot hij van zich af. Het boek is goed en overtuigend geschreven. In de vele dialogen is de straat- en schuttingtaal niet van de lucht. Ze laten een eigentijdse jongerencultuur uit de grote stad zien. Achterin het boek is zelfs een 'verklarende woordenlijst straattaal' opgenomen. Hassan Bahara (1978) werd geboren in Zuid-Marokko; hij groeide op in Amsterdam. Tot twee keer toe won hij onder een pseudoniem de El Hizjra literatuurprijs. Dit is zijn debuutroman, geschikt voor een breed publiek.