Ik trek mijn gele ochtendjas in mijn slaapkamer aan en kijk of de munten die ik erin heb genaaid de jas niet heel erg laten hangen. Als ik de badkamer inloop, staat Jennifer haar eyeliner in de spiegel bij te werken. Ik ga op de weegschaal staan. 48,53 nepkilo's.
Ze schrijft het getal in het groene aantekenboekje dat in het medicijnkastje woont naast het ontsmettingsmiddel, en bladert door vierentwintig weken van vernederende weeggegevens. 'Dat is ruim een ons minder dan vorige keer. Maar nog steeds ver boven de gevarenzone'.
'Hmmmmm'. Het boekje gaat weer terug in het kastje. Het omslag begint al los te raken van de spiraal. Ik stap van de weegschaal af en verander van onderwerp. 'Mag ik met Emma na school een ijsje gaan eten?'
De stiefmond gaat open, maar er komen geen woorden uit.
Emma is negen. Emma is mollig. Mollig, niet fors, niet zwaar, niet dik. Ze heeft zware botten - net als haar vader, zegt ze - en haar molligheid is perfect. Emma zou een model moeten zijn; dat hebben we honderden keren gehoord bij schoolconcerten en voetbaltoernooien. Ze is het nieuwe Amerikaanse gemiddelde, een levendig, vlezig meisje met chocolade M&M-ogen en zwierig haar en een liefdesrolletje rondom haar buik. Jennifer vindt Emma dik mollig, maar ze heeft het lef niet om het hardop te zeggen.
'Eén bolletje,' beloof ik. 'In een bakje.'