Eigenlijk kende ik het begrip synesthesie vooral uit de literatuur: de verbinding van de indruk van een bepaald zintuig met die van een ander zintuig. In de dagelijkse omgangstaal gaat het bijvoorbeeld om schreeuwende kleuren of bittere woorden. Een mooi voorbeeld uit de literatuur is de dichtregel van Pierre Kemp: Het klinkt zo groen in de lentestruiken.

Dit AO gaat over mensen voor wie synesthesie een levenskenmerk is: de synestheten. Zij horen kleuren, horen smaken, zien muziek enz. Een bijzondere dimensie van het bestaan, aanvankelijk voor baby’s, maar ook voor een kleine groep volwassenen. Intrigerend.