“Liever een kort leven met het risico op een vroegtijdige dood dan
een lang, maar saai leven”. Deze zin, bijna aan het slot van dit AO, karakteriseert treffend de negentiende-eeuwse welgestelde, reislustige, jonge Haagse Alexandrine Tinne. Ik moest denken aan Eline Vere, die een tijdgenote had kunnen zijn, zo ze werkelijk geleefd had. Allebei stierven jong, Alexandrine door het zwaard van een Toeareg
bij een van haar Afrikaanse reizen.

Dit AO beschrijft die reizen en de persoon van deze ondernemende dame, die in 1860 al fotografeerde, zeven talen sprak en het materiaal verzamelde voor het floraboek Plantae Tinneanae.
We reizen met haar mee en nemen “onderweg” veel wetenswaardigs
mee. Zo waren de mannelijke Toearegs gesluierd, de vrouwelijke
niet.