In de Nederlandse nonsensliteratuur neemt C. Buddingh' (1918-1985) met zijn 'gorgelrijmen', speelse gedichten over wonderlijke fantasiebeesten, een geheel eigen plaats in. De eerste specimina, waaronder de beroemde 'Blauwbilgorgel', verschenen in 1944 clandestien; een eerste bundeling verscheen in 1953 als 'Gorgelrijmen'. In 1985 volgde een tweede bundel: 'Nieuwe Gorgelrijmen'*. Soms treden daarin beesten uit de oude gorgelrijmen op, zoals de jenk en de senekater. Omdat de eerste bundel nooit los herdrukt is (wel gebundeld met andere gedichten in 'Het mes op de gorgel' uit 1960, herdrukt in 1967) is deze nieuwe bundeling bijzonder welkom. Temeer omdat er passende zwartwitportrettekeningen van de beesten zijn van kinderboekenschrijver Wim Hofman, die in zijn eigen werk ook blijkt geeft van gevoel voor nonsensicale humor. Ook is er een informatief nawoord van Wim Huijser. Met een mengeling van gepaste vrolijkheid en onbestemde melancholie wordt hier de gorgelfauna op onnavolgbare wijze bezongen en verbeeld: van de bozbezbozzel en het wiffelklaasje tot de hoplakever en de okidodo.