Henk van Woerden (1947) is in zijn vijfde roman goed op dreef: een zintuigelijke vertelling over verlangen in krachtig, beeldend proza. Van Woerden schreef eerder onder andere een drieluik over Zuid-Afrika: 'Moenie kyk nie' (1993), 'Tikoes' (1996) en 'Een mond vol glas' (1998), romans die opvielen door hun beeldende stijl. Van Woerden is naast schrijver ook beeldend kunstenaar. Deze uitgave vertelt in drie afdelingen (van 1955 tot 2000) het verhaal van de Turkse Joakim, als puber betrapt met zijn halfzus Aysel, later befaamd luitspeler. Zijn hevige verlangen naar Aysel, die hij nooit meer zal zien, wordt tegen het einde van de roman ingevuld door de relatie die hij krijgt met de dochter van Aysel van wie hij niet weet dat het ook zijn dochter is. Op een hoger niveau gaat het verhaal over de confrontatie tussen westerse waarden en een mediterrane, mystieke samenleving waarin alles kan zolang het verborgen blijft. De poëtische omschrijvingen van muziek en landschap vragen om gevorderde lezers, hoewel het verhaal sterk genoeg is om de lezer snel te grijpen