‘Als je slechtheid wilt, dan moet je niet gek opkijken als je slechtheid krijgt’, zegt Esther in Krabbés jongste novelle. Is deze uitspraak houdbaar? Om te illustreren hoe gecompliceerd dit kan liggen, worden aan het eind twee verhaallijnen in elkaar geschoven. De ene verhaallijn gaat over een man die met zijn geliefde op ramkoers vaart, de andere is de eerste liefde van een vijftienjarig meisje, die eindigt in een groepsverkrachting. In de uitwerking en vervlechting van deze twee verhaallijnen vond de schrijver het evenwicht tussen een spannend, filmisch verhaal en de psychologische analyse van de ‘goede’ moordenaar en ‘de vermoorde onschuld’. Dat hij daarbij het toeval te hulp riep, mag op het eerste gezicht op een romantechnische truc lijken, in dit verhaal gebruikt hij het toeval vooral als een spel met statistische (on)mogelijkheden. Moord, wroeging en vergeving vormen de kern van het verhaal. Krabbé schreef een prachtige en boeiende novelle, een recht toe recht aan verhaal dat vooral ontroert waar het slachtoffer aan het woord komt. Voor een groot lezerspubliek.