Vervolg op "De kleine blonde dood".

Deze postuum verschenen autobiografisch getinte roman van Boudewijn Büch (1948-2002) bevat een aantal uit "De kleine blonde dood" bekende thema's: zijn vader, zijn overleden zoontje, de dood, de desillusie van de liefde. De hoofdpersoon (Boudewijn geheten!) in deze roman probeert in het reine te komen met zijn verleden, met name met zijn vader. Hij doet een uiterste poging om zijn vader te begrijpen, te doorgronden. De herinnering aan zijn vader is tweeledig. Enerzijds is er de onvoorwaardelijke liefde tussen vader en zoon. Anderzijds heeft de oorlog van de vader een mopperende en onbegrijpelijke man gemaakt. Een groot deel van zijn leven besteedt de vader aan de pianobewerking van een muziekstuk van de componist Eberwein, die indertijd een tekst van Goethe op muziek zette; een uitzichtloze onderneming. De roman is boeiend, vooral voor wie "Een kleine blonde dood" las, maar springt erg heen en weer tussen heden en verleden en soms mist de lezer een duidelijke verhaalstructuur.