Simone de Beauvoir doet verslag van het trage sterven van haar moeder, die kanker heeft. Het boek is te lezen als het ingehouden relaas van menselijke ontluistering, maar ook als een aanklacht tegen medici die met behulp van allerlei kunstgrepen het leven van een ten dode opgeschreven patiënt nog met een paar dagen of weken weten te verlengen.