In 1867, een tijd waarin de sentimentaliteit hoogtij vierde, schreef de student François Haverschmidt een parodie op de overdreven gevoeligheid van de individuele mens. Zijn ''snikken en grimlachjes'' stond geheel los van de dichtwerken die men in die tijd gewend was, al was het alleen al door de humor. Hij drijft de spot met de pathetiek en de wereldverachtende Weltschmerz die hij laat contrasteren met de nuchtere werkelijkheid.