Er is een grootvader op Java die zijn laatste levensjaren slijt met het drinken van jenever en het koesteren van een naaktfoto van Mata Hari, met wie hij op de boot naar Indië ooit een kortstondige en hartstochelijke relatie had. Dan is er de vlotte Tommy Vaulant, zijn kleinzoon, die zijn verloren jeugdliefde probeert te herwinnen. En de derde hoofdpersoon is de diplomaat Bo, die bezig is met het schrijven van een boek.

De titel is een eiland in de Stille Zuidzee, waar bij het zwemmen een functionaris van de VN, die voor ontwikkelingshulp in Bangladesh werkt, verdrinkt. Het blijft een wat raadselachtig voorval, hoewel er een Zwitserse arts Bettina bij aanwezig was. De vriend van de verdronkene, Tommie Vaulant, is de ik-figuur van het boek. Dat is opgebouwd uit ruim twintig korte stukken, waarvan sommige cursief gedrukt. Achteraf blijkt de roman een verzameling gedenkschriften te zijn, die de zuster van Tommie Vaulant na diens dood toestuurt aan de ik-figuur. Er spelen dan verschillende verhalen door elkaar: Indonesische ervaringen van de opa van Tommie, eigen jeugd-herinneringen en vooral ervaringen als Nederlands ambassadeur in Bangladesh met als standplaats Dacca.