De gelukzalige eenheid van een man en een vrouw wordt verbroken doordat op het eiland dat dit geluk altijd heeft bevestigd een immens onheil geschiedt: de vrouw zwemt bij laag tij te ver in zee en verdrinkt. De man blijft alleen achter, het paar is vernietigd; welke vorm van eenzaamheid kan hopelozer lijken dan die van een hond in een leeg huis? Het simpele, uiterst elementaire gebeuren wordt op ongewoon geïnspireerde wijze getoond door een verteller die zelf zijn ontroering nauwelijks kan onderdrukken. De wisselwerking tussen geëmotioneerd "mee-lijden" en -schijnbaar- cynisch commentaar leveren versterkt de betrokkenheid van de lezer. Dank zij deze herdruk is het boek weer bereikbaar voor een groot publiek, waaronder vele jeugdige lezers, die -getuige literatuurlijsten e.d.- het werk van Koolhaas op zijn unieke waarde weten te schatten.