Dit boek, gedeeltelijk dagboeksgewijs geschreven, is een eredienst aan de vader van de schrijver, in 1993 op 67-jarige leeftijd aan longemfyseem gestorven. Het is een overtuigende stilering van de feiten: het sterven en de crematie en naar aanleiding daarvan een zoektocht naar de 'erfenis' van zijn beminde vader, het alcoholisme. "Ik weet niet meer uit wat voor misplaatste eerbied ik besloot me aan de feiten te houden, en hun weergave enigszins te stileren". De titel komt uit een formulier van een uitvaartfirma. Het boek is een poëtisch, maar ook filosofisch eerbetoon aan een vader, die toch ook spiegelbeeld van de zoon is. Het sterven vindt plaats op de dag dat het eigen zoontje van de schrijver vijf jaar wordt. Het schamelste uit het leven van zijn vader probeert Van der Heijden om te smeden, net zolang tot ze in een roman als poëzie kunnen dienen. Daarin is hij ten volle geslaagd.