Uit talloos veel miljoenen futiele en vergeefse menselijke strevingen koos Hermans die van een wetenschappelijke hoofdmedewerker die professor wil worden en zijn vrouw die kinderboekenschrijfster wil worden. Dit milieu is de schrijver bekend uit zijn Groningse tijd en bij de lezer nog vertrouwd uit "Onder professoren". Nieuw hierbij is, dat Hermans de goede bedoelingen van vrijwel alle betrokkenen erkent, al gaan ze onveranderlijk de mist in. Maar al te bekend is daarentegen het Bijkaart-achtige gemopper over allerlei aspecten van de geest des tijds dat de hoofdfiguren ventileren. Een relatief milde, maar ook wat fletse Hermans, waarin vele tobberige, op zich in hun verwardheid overtuigende, maar soms wat langdradige monologues intérieures domineren.