Autobiografisch relaas over het onvermogen van de ik-figuur zijn vader van diens ongeneeslijke ziekte op de hoogte te brengen, afgewisseld met verhalen over de doodgraverspraktijk.

In het voorjaar van 1973 kreeg Maarten 't Hart van de huisarts van zijn ouders te horen dat zijn vader nog maar ten hoogste een half jaar te leven had. De huisarts achtte het, in overleg met Maarten 't Hart, beter dat zijn vader, zolang hij nog gezond was, niet ingelicht zou worden. Dat betekende dat Maarten 't Hart alleen en in het geheim moest verwerken dat zijn vader spoedig zou sterven.