Deze roman van Brusselmans lijkt aanvankelijk sterk aan te sluiten op zijn eerdere werk: een doorlopende beschrijving van het leven van een schrijver (en in dit geval taalkundige), zij het dat hij van de drank, de pillen en het roken af is en vooral dat de hoofdpersoon de vrouwen in zijn leven heeft opgegeven en een jonge hond koopt omdat hij daarvan meer liefde verwacht en minder zorgen. Het begin is vermakelijk, voornamelijk door de overdreven aandacht voor de jonge hond. Maar allengs gaan andere personen een rol spelen in zijn leven: zijn buurvrouw, die rijkswacht blijkt te zijn, haar dochter en een andere buurman die beweert in het verzet te hebben gezeten en diens vrouw. En natuurlijk wordt de hoofdpersoon krankzinnig verliefd op de dochter, terwijl zij dol is op de jonge hond. Alle draden komen samen in een dramatische ontknoping. Een dergelijk einde is zeldzaam in het werk van Brusselmans. Een boek dat de kwaliteit heeft van zijn eerdere werk, maar daar bovenop aantoont dat hij een verhaal kan componeren met een kop en een staart, hetgeen het meteen tot een van zijn beste boeken maakt.