Als de tiener Fran terugkeert van haar vakantie, een overlevingskamp om te leren leven in en met de natuur, blijkt in de bewoonde wereld het geciviliseerde leven te zijn opgehouden te bestaan. Er is een dodelijk koorts uitgebroken; gebieden en steden zijn afgesloten; de samenleving is ontregeld. Als Fran bij thuiskomst haar ouders dood op bed vindt, is zij zelf een van de laatste overlevenden. Naast gevaar voor besmetting, dreigt omkomen van honger en dorst. Op strooptochten kan de onbekende ander zich ontpoppen als vijand; maar isolement en eenzaamheid zijn eveneens dodelijk. Hoewel Fran uiteindelijk nog twee klasgenoten vindt, wordt niet duidelijk of zij het zullen redden. Indringend en op sobere wijze is deze aangrijpende en beklemmende thematiek van rampen en het einde der tijden beschreven. De thematiek is vergelijkbaar met de in 1984 verschenen jeugdroman van Gudrun Pausewang 'De laatste kinderen' (a.i. 85-04-173-4/174-2). Bij haar betrof het een ramp met een atoombom, zodat de roman zich liet lezen als een maatschappelijke aanklacht. In '1999' vallen het jeugdig fatalisme en nihilisme op.