Micke is sportleider in een zomerkamp en wordt belast met de begeleiding van een schamel jongetje, Anders, die al snel de bijnaam 'Anna' krijgt. Anna staat bloot aan de zwaarste vormen van intimidatie en mishandeling, ook seksueel. Als Anna zijn verbondenheid met Micke steeds duidelijker uit, wordt dit voor de laatste erg verstikkend. De pesterijen nemen ook thuis en op school dusdanige vormen aan dat Anna zelfdoding als enige uitweg ziet. Micke schrijft het verhaal als een soort brief aan Anna, uit schuldgevoel en machteloosheid. Deze keuze van perspectief en de harde, compromisloze aanpak maken het verhaal in zekere zin ambivalent; het boeit enorm, maar werkt ook vervreemdend. Dit laatste wordt versterkt door tijd (1959) en plaats (Zweden).